Op naar de volgende ronde

Donderdagavond 15 juni
Vanavond via Co het bericht ontvangen van Defensie dat ons verzoek om onze verlofreis naar Nederland niet op onze naam te zetten maar op de naam van de partner, is afgewezen. Via deze weg hadden we dan de partners over kunnen laten komen naar het missiegebied, om dan toch nog een beetje vakantiegevoel voor de partners te creëren. Tenslotte maken zij ook deel uit van deze missie. Zeker nadat de zomervakantie in duigen is gevallen, doordat Defensie telkens opnieuw de missie heeft uitgesteld en uiteindelijk de missie met twee maanden heeft verlengd. Volgens ons was dit een redelijk verzoek, waar niemand slechter van wordt, maar wel bijdraagt aan de motivatie en blijk geeft van waardering aan de vele “flexibiliteits testen” (4 x uitstellen van de vertrekdatum) die wij, maar ook het thuisfront heeft moeten ondergaan. Jammer genoeg is het kwartje in Den Haag niet gevallen en voel ik mij behoorlijk in het kruis genomen. Als “goedmakertje” mogen we wel een tweede keer een reis naar huis plannen, alleen blijkt dit een sigaar uit eigen doos, want we hebben niet eens de mogelijkheid om een twee keer naar huis te kunnen. Dit was natuurlijk wel een leuke geste geweest als we dit een maandje geleden te horen hadden gekregen, maar het heeft de leiding 4 maanden (vanaf 6 februari, onze eerste vertrekdatum) gekost om hier een uitspraak over te doen. Extra wrang is het gegeven dat we zelfs eerst een plan voor ons verlof hebben moeten indienen bij Defensie, om daarna te horen krijgen dat we van deze “aanbieding” geen gebruik kunnen maken. Misschien maar goed dat ik nu niet geïnterviewd wordt over de arbeidssatisfactie bij Defensie. Ik zal het landelijke gemiddelde enorm naar beneden halen.

Vrijdag 16 juni
Vandaag een bezoek gebracht aan een IDP-camp (vluchtelingenkamp) in Lolongo, een plaatsje 7 km buiten Juba. Dit kamp is in aanbouw en moet voor a.s. dinsdag klaar zijn om ongeveer 5000 vluchtelingen te kunnen herbergen. Deze mensen zijn nu op weg vanuit Oeganda naar de stad Bor. Een groot probleem op het kamp is het gegeven dat er regelmatig tenten worden gestolen. Uiteraard liggen de daders op het kerkhof. Nu is er een oplossing gevonden om er lokale politie op het kamp te plaatsen. Helaas zijn dit eigenlijk gevangenisbewaarders, die niet weten hoe ze dit aan moeten pakken. Is ook niet zo gek, als je weet dat deze mensen een twee-weekse politieopleiding krijgen en dan voor de leeuwen worden gegooid. Een schone taak is hier weggelegd voor onze collega’s van de UN-Police. We (UNMO’s en UNPolice) hebben nu afgesproken dat we om de twee dagen een kijkje gaan nemen in het kamp, om zo de voortgang te bewaken. Tevens is gebleken dat het kamp eigenlijk helemaal nog niet gereed is om zoveel mensen te herbergen. Er zijn bijvoorbeeld maar 2 waterbronnen aanwezig. Hier hebben we dan weer melding van gemaakt en er is goede hoop dat er binnen zeer korte tijd een aantal extra waterputten worden geslagen. In ieder geval ga ik morgen weer die kant op om te kijken hoe het er voor staat. Uiteraard ben ik ook zeer benieuwd hoe de opvang van deze vluchtelingen is geregeld. Misschien kunnen we de NGO’s (=hulporganisaties zoals bijvoorbeeld UNHCR, UNICEF, WFP e.d.) een handje helpen (tijdens dit schrijven heb ik al begrepen dat ik morgen voor een ander project aangewezen ben, details volgen later).
Bij terugkomst op het hoofdkwartier snel een rapport geschreven en in rap tempo naar de wedstrijd NL-Ivoorkust. Bij aankomst op Amzar lagen er echter ook nog een paar postpakketjes vanuit Nederland. Eén van de pakketjes was perfect getimed. Deze zat namelijk tot de rand gevuld met oranje spul, die gelijk zijn gebruikt om de tent en onszelf opnieuw aan te kleden. Harry Dobber, bedankt alsnog. We hebben ze helemaal gek gemaakt ! (zie foto)
Tijdens de eerste helft waren we blij dat Nederland op voorsprong kwam, want dit snoerde de ongeveer 80 aanwezige Afrikaanse supporters even de mond. Nadat de Ivoorkust de stand terugbrachten naar 2-1, werd de sfeer extra opgevoerd. Reden dus om tijdens de rust ons scherfwerend vest aan te trekken en de helm op te zetten. Tijdens ons rentree werden we met luid gejuich en applaus ontvangen. We hebben weer vrienden gemaakt :)
Vlak voor de wedstrijd werden we trouwens nog aangenaam verrast, toen onze Duitse vrienden spontaan een kratje bier kwamen aanbieden en ons veel succes wensten met de wedstrijd. Uiteindelijk hebben ze het bier zelf allemaal opgedronken, want wij drinken nu eenmaal niet tijdens diensttijd. Zoals je misschien weet, zijn we hier 24 uur per dag inzetbaar.
Na afloop kwamen al die Afrikaanse supporters persoonlijk even langs om ons te feliciteren.

Zaterdag 17 juni
De dag dat we met de helikopter op patrouille gaan naar Lafon.
Om 10 uur melden op het vliegveld en dan om 11.15 uur de lucht in. Jammer van het wachten, maar voor de rest prachtig. De Russische bemanning deed er, tijdens de 40 minuten durende vlucht, van alles aan om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. Zelfs de raampjes in de heli gingen open, zodat we alle vrijheid hadden om foto’s te maken. In Lafon aangekomen werden we door alle dorpelingen ontvangen. Deze waren allemaal naar de landingsplaats gekomen om te kijken wat er uit de helikopter tevoorschijn zal komen. In ieder geval had ik, als blanke, enorm veel bekijks en iedereen wilde mij dan ook de hand schudden. Na zo’n 100 mensen op die manier begroet te hebben (er kwamen er steeds meer) heb ik mijn handen maar in de lucht gestoken en ben ik maar in de looppas achter mijn eigen groep aangerend, die inmiddels al een behoorlijk eindje waren doorgelopen. Zoals het hier gebruikelijk is wordt er naar een schaduwrijke boom gezocht en worden er overal en nergens stoelen vandaan getoverd. We hadden bijna drie uur de tijd om gesprekken aan te gaan, voordat de heli ons weer zouden ophalen. Nadat we onszelf hadden geintroduceerd gaven we de belangrijke mensen uit het dorp de kans om hun zegje te doen. Achtereenvolgens waren dit de waarnemende burgervader, de dorpsoudste, iemand van de kerk, de medical assistent, de schoolleraar, een vertegenwoordiger van de jeugd en iemand namens de vrouwen (die we tenslotte zelf hebben aangewezen, omdat ze allemaal te verlegen waren).
In grote lijnen kwam het erop neer dat er in het dorp cholera heerste (ik heb direct onopvallend mijn handen gedesinfecteerd, want na zo’n begroeting weet je maar nooit) en er een enorm tekort is aan medicijnen en voedsel. Sinds maart van dit jaar waren er in het dorp al meer dan 350 mensen overleden aan cholera. Uiteraard nog eens nadrukkelijk aangegeven dat er dus extra zorg besteed dient te worden aan de hygiëne in het dorp en toen we de vraag stelden waar ze hun water vandaan haalden werd er doodleuk geantwoord dat ze hun water rechtstreeks vanuit een riviertje haalden. Op de vraag of ze hun water misschien ook eerst koken, voordat ze het drinken, kregen we als antwoord dat ook hun voorouders dit water ook zonder koken dronken en sommigen er ook oud mee geworden zijn. Hoog tijd dus voor een lesje preventieve geneeskunde.
Tevens was het dorp onbereikbaar voor de buitenwereld (waren we uit eigen ervaring helaas zelf ook al achter gekomen) en lagen er in de omgeving enorm veel mijnen. Aan het mijnenprobleem werd echter al gewerkt, want een eindje verderop stonden een grote groep mannen, die de “uitverkorenen van het dorp” toezongen en er werd voor hen een kleine kerkdienst gehouden, zodat deze uitverkorenen het er heelhuids vanaf zouden brengen. Deze betreffende zes mannen gingen de enige “verharde” weg naar de buitenwereld, zonder professionele hulpmiddelen, proberen mijnenvrij te maken. Ik hoop dat ze deze klus ongeschonden kunnen volbrengen, maar ik heb ik het rapport tevens vermeld dat professionele hulp dringend gewenst is. Morgen nog eens ff checken of hier al actie op is ondernomen. Bij het vertrek nog eens diep in mijn zakken gevoeld en alle snoep en andere etenswaren aan de leraar gegeven (standaard neem ik al extra etenswaren, uit de defensie-voedselpakketten, overal mee naar toe).
Tijdens de terugreis met de heli toch wel even proberen te relativeren. Ikzelf als iemand die het geluk heeft om met een heli over het Afrikaanse landschap te vliegen en een baal heeft van zijn eigen werkgever, terwijl beneden mij een dorpje is, dat pas echte problemen heeft zoals voedsel- en medicijnentekort en een groot gevaar van mijnen, die nog steeds her en der verspreid liggen. Bij terugkeer op het kamp maar mijn uiterste best gedaan om de problemen van Lafon zo goed als mogelijk op papier te zetten en hopen dat er “iemand” in de VN-lijn zit, die deze handschoen oppakt en andere hulporganisaties op het spoor zetten.

Zondag de 18e (vaderdag) mijzelf maar als Duty Officer ingeroosterd. Onze Co is er een paar daagjes tussenuit naar Entebbe (had ook Nederland kunnen zijn :badgrin: ). In ieder geval de zondag lekker gebruikt om eens te msn’en en te skypen met het thuisfront. In ieder geval vloog de dag voorbij.

Maandag had ik de Stand-By dienst, dus op deze dag allerlei andere klusjes gedaan, zoals auto’s aftanken, werkplanning voor komende week maken en bij de collega’s allerlei antivirus scanners geïnstalleerd op hun prive-laptops, want ook de computervirussen zijn hier een behoorlijke plaag geworden.

Dinsdag (vandaag) ga ik mee om een Quick Impact Project af te ronden. Dit is een project, waar, met een speciale motivatie, heel snel een resultaat geboekt kan worden, doordat de commandant de beschikking heeft over een speciaal potje met geld, die hij naar eigen inzicht, zonder bureaucratische rompslomp, mag besteden aan “snelle projecten”. Gek hé, dat alleen met het omzeilen van de bureaucratie de projecten versneld uitgevoerd kunnen worden..
Hmmm, . . . . zouden ze in Den Haag ook niet zo’n speciaal potje hebben, maar dan voor speciale projecten voor het eigen personeel of hun partners ????

Het oudste, motiverende spreekwoord, is misschien wel:
“Niets is moeilijk voor hen die willen en waar een wil is, is een weg”.

Danielle, veel succes morgen met je eindgesprek, ik heb je werkstuk doorgelezen en vond deze veeeeel interessanter dan de toegezonden "vaderdag-tijdschriften".

Sportcommissie, veel succes met de organisatie van de Landmacht schietkampioenschappen.

Meiden en staf militair dames volleybalteam, van herte gefeliciteerd met de bronzen medaille op het wereldkampioenschap.


Laterzzzzzz