Een weekje op de site

Tja, waar zullen we eens beginnen.
Afgelopen vrijdag was het de bedoeling geweest om weer een stukje te schrijven, maar geloof het of niet, vanaf vrijdag heb ik me geen moment hoeven te vervelen.
Hieronder geen kort verslag :badgrin:

Woensdag 6 september,
Ochtendpatrouille op het vliegveld. Vandaag geen ministers of presidenten die even een praatje kwamen maken, maar gewoon een zeer rustige dag onder de mangoboom. Heerlijk om naar de chaos van al het passagierverkeer te kijken vanuit de luie stoel. ’s Middags, na de patrouille afspraken gemaakt in de lokale autowerkplaats om nu eens alle kleine dingen te regelen, zoals verdwenen bouten van radio-ophang-systemen, vermiste automatten, verdwenen reservebanden en het laten repareren van lekke banden. De afspraak gemaakt dat ik de volgende ochtend, gewapend met mijn “leatherman“, de in elkaar gereden en afgedankte auto’s mocht aanvallen en alles wat ik nodig had eruit mocht slopen. Wat kan het leven toch mooi zijn.
’s Avonds zijn we uit eten gegaan met onze huisbaas en hebben we hem op de hoogte gebracht dat we volgende maand vertrekken. Onze vrijgekomen plaatsen worden ingenomen door 4 Duitsers, die de dag voorafgaand “vers” zijn binnengestroomd op het hoofdkwartier.

Donderdag 7 september
Fluitend naar het werk. Na de ochtendbriefing, gewapend met mijn “multitool” op weg naar de werkplaats. Heerlijk zo’n eigen autosloop naast de deur. Vooral als je je eigen gang kan gaan. Vanaf dat moment loop ik nu al een paar dagen met allerlei bouten, schroeven, sloten, lampen en moertjes in mijn zak en duik ik te pas en te onpas in onze voertuigen om hier en daar wat vlekjes weg te werken. ’s Middags weer eens geprobeerd om onze gouverneur te pakken te krijgen, maar helaas . . . . . “toevallig net weg”.
Inmiddels hebben we ook begrepen dat we op onze hoede moeten zijn als we deze gouverneur te pakken krijgen. Het blijkt dat hij in het verleden mensen heeft laten arresteren, waarna hij achteraf er een verhaal bij heeft verzonnen waarom ze waren opgepakt. Vanuit betrouwbare bronnen is ons eigenlijk medegedeeld dat we deze man moeten mijden. Reden dus om in overleg met ons hoofdkwartier een brief te schrijven waarin hij gewoon een paar vragen schriftelijk mag beantwoorden. Wat schets onze verbazing: We hebben een uitnodiging ontvangen om dinsdagochtend op zijn bureau te verschijnen. Ik zal een weggeef-sleutelhanger met houten klompjes in mijn zak stoppen, je weet nooit of dit van pas kan komen ;-)

Vrijdag 8 september
Vandaag de hele dag in de weer geweest met het tellen en registreren van het materiaal. Tevens eens alle bureau’s afgelopen ( Logistics, Engeneering, ICT, Mapping) om te informeren hoe het ervoor staat met alle spullen die ooit als defect of vermist zijn opgegeven. Sommige spullen staan gewoon al 4 maanden in reparatie (heb ik zelfs nog nooit gezien) en geen haan die er naar kraait. Het meest gebruikte excuus van deze bureau’s is “It’s in Khartoum, so Inshallah” (vrij vertaald: Het ligt in Khartoum en het zal wel weer een keer terugkomen als Allah het wilt). In ieder geval met deze bureau’s afgesproken dat ik de volgende week weer langskom en dan verwacht dat zij een telefoontje hebben gepleegd naar Khartoum hoe het met de spullen zit. Eerlijk gezegd heb ik hier niet echt veel vertrouwen in, maar het alternatief is niets doen. Met mezelf afgesproken dat iedereen die mij volgende week een juist antwoord kan geven, de gelukkige winnaar kan worden van (wederom) een stel klompjes als sleutelhanger.

Zaterdag 9 september
Patrouille naar Gemeiza, een dorp, 130 km ten noorden van Juba. De opdracht was om de weg te verkennen voor een meerdaagse patrouille, die een week later van start zal gaan. Het was in januari van deze maand, dat er voor het eerst (en laatst) een patrouille die kant op is geweest. Vanwege de slechte wegomstandigheden is deze patrouille toen met de helikopter uitgevoerd. We waren dus gewaarschuwd. Omdat we een slecht wegdek verwachten zijn we in alle vroegte op pad gegaan, om binnen tweeëneenhalf uur in het centrum van Gemaizza te staan. De weg was dus perfect. Het leek wel een snelweg. Onderweg trouwens veel wild gezien: gieren, grondeekhoorns, parelhoenders, kudu’s, apen, een slang en honderden volièrevogels. Het dorpje was trouwens voor het grootste deel verlaten, omdat de SAF-militairen die hier voornamelijk woonden zijn teruggetrokken naar het noorden. Na de gesprekken met de locals en het maken van de benodigde foto’s zijn we deze keer relaxed teruggereden naar Juba. ’s Avonds uit eten met Michel, onze Belgische collega, die zijn laatste dag in de missie vierde.

Zondag 10 september
Vandaag vrijwillig gepland als stand-by, samen met Matthias, een nieuwe collega uit Duitsland. Hij was afgelopen donderdag op bezoek geweest in het vluchtelingenkamp in de buurt en hem was gevraagd of er niet ergens wat speelmateriaal voor de jeugd in het vluchtelingenkamp geregeld kon worden. Toen hij dit aan mij vertelde was dit een uitstekend moment om alle spullen die ik nog overhad af te gaan leveren op het kamp. Nu moet je jezelf voorstellen dat je zo’n kamp binnen komt rijden en daar dus gewoon zo’n 100 kinderen rond zien lopen die gewoon niets doen. En hoe ga je nu vertellen dat je een heleboel frisbee’s in je auto heb liggen, waarvan de meeste zullen denken dat dit het nieuwe serviesgoed is waar je van kan eten. Na de gebruikelijke chit-chat met de politiefunctionarissen en andere “belangrijke” personen, zijn Matthias en ikzelf gewoon op het middenterrein gaan staan en hebben daar samen een tijdje staan frisbeeën. Uiteraard hadden we binnen no-time de jeugd om ons heen staan, die het toch wel heel vreemd vonden wat die twee witte mensen aan het doen waren. Uiteindelijk hebben we een paar van de kinderen zo gek gekregen om ook eens met zo’n eetbord te gooien en daarna was het ijs gebroken. Groot en klein hebben zich inmiddels prima vermaakt met die oranje schotels. Om de allerkleinsten ook iets mee te geven hebben we de voorraad ballonnen aangesproken, waarna de chaos niet meer te overzien was. Volwassen mensen, die kleine kinderen opzij duwden om ook maar een ballon te bemachtigen was iets teveel van het goede en we hadden rap besloten om hiermee te kappen. Nadat we iedereen weer tot rust hadden gebracht hebben we de rest van de spullen achtergelaten bij de politiecommissaris, die het op zijn beurt weer verder gaat verdelen onder de families. Nu maar hopen dat hij het niet heeft begrepen als “verdelen onder zijn familie”. De komende week nog maar eens even langsrijden om te kijken hoe hij dit heeft geregeld.
De rest van de zondag gebruikt om Mattheas wegwijs te maken in de omgeving van Juba. Toch wel een apart gevoel om langs een breed zandpad, met je thermoskan, gevuld met “Nescafé Amaretto”, op een warme zondagmiddag, te staan en uit te kijken over de tukuls van Juba.

Maandag 11 september
Een dagje niet ingeroosterd. Meestal betekend dit een dagje waarop je alle administratieve zaken kan gaan regelen en eens lekker iets voor jezelf kan gaan doen. Voor mij betekende dit eerst de collega’s van de long-range-patrouille uitzwaaien, die voor 7 dagen naar het gebied rond Terakekka zouden vertrekken. Voor een groot aantal van deze mannen was het de eerste keer dat ze er op uit trokken. Helaas konden we toen nog niet voorzien dat ze na 11 km zouden stranden, omdat één van de auto’s tot 80 cm van de bovenkant onder water komt te staan, waarna de moter afsloeg. Dit betekende voor hun: einde voertuig en einde patrouille.
Toevallig was ik op het bureau aanwezig, toen ik een noodoproep via de radio van de duty-officer hoorde en in de vragende gezicht keek van mijn dienstdoende Chinese collega, die de engelse taal net niet voldoende beheerst om een redelijk gestresste Bangladesh luitenant-kolonel (de patrouilleleider) te woord te staan. Vanaf dat moment waren de rapen gaar. Eerst even een bergingsactie op poten zetten om de gestrande “aspirant duikboten” terug te halen naar Juba. Daarna te horen te krijgen dat de bergingspatrouille is gestuit op een groep dorpelingen, die met een vrouw liepen te sjouwen, die zich per ongeluk zelf had beschoten met een vuurwapen. Of ik even een ambulance met de stand-by patrouille op weg kon sturen (had even wat voeten in aarde, want die bewuste vrouw werkte natuurlijk niet bij de VN). Daarna kwam de ambulance ook nog eens vast te zitten en waren de reservebanden ook al gebruikt vanwege de vele lekke banden. Toen ik uiteindelijk rond 18.00 uur iedereen een beetje veilig op de terugweg en in de buurt van Juba had rijden, kregen we de mededeling dat er op de markt van Juba geschoten werd. Zal je net zien dat iedereen net naar huis is en ik via het hoofdkwartier de opdracht krijg om wederom een stand-by patrouille te organiseren om polshoogte te gaan nemen op de markt. Nu zat ik eerlijk gezegd niet echt te wachten om twee collega’s, ongewapend, in het donker, in militair tenue, op weg te sturen naar een locatie, waar militairen het aan de stok hebben gekregen met cattle-owners. De enige twee vrije mensen op dat moment waren Michail en Jolanda, die net terugkwamen van de bergingspatrouille. Tijdens de “bevelsuitgifte” kwam gelukkig het bericht dat er voldoende Soedanese politie was ingezet, zodat onze hulp niet meer nodig was. Trouwens, de gewonde vrouw en haar dragers zijn niet meer gevonden, zodat er morgen misschien wel een klein onderzoek gedaan moet worden of ze überhaupt wel in een ziekenhuis is beland. Inmiddels is bekend dat deze vrouw is overleden.

Dinsdag 12 september
Gisteravond was het de bedoeling geweest om dit stukje te plaatsen, maar helaas lag het internet eruit. Vandaar deze extra aanvulling.
Vanmorgen, samen met Michail “de Griek”, op bezoek bij de gouverneur geweest. We werden zeer uitbundig opgevangen door zijn secretaris, die ons vertelde dat we werden verwacht, maar nog even moesten wachten. Na zo’n 15 minuten wachten werden we verder geroepen in het bureau van de gouverneur. Bij onze binnenkomst lachte hij van oor tot oor en riep hij vol enthousiastme “Hello friends”. Een keken Michail en ik elkaar vragend aan of deze man nu wel de beruchte bullebak was. Binnen 4 seconden werd alles ineens duidelijk. Vanuit de hoek van de kamer stond een tv-team klaar om een verslag te maken van ons bezoek. Je zal kunnen zeggen dat we zo een reclamespotje zijn binnengestapt. Alles wat we vroegen kregen we voor elkaar en zonder dat we het vroegen bood hij ons zelfs een luitenant-kolonel aan, die vanaf dat moment aan ons gekoppeld werd zolang we dat nodig vonden. Toch wel handig zo’n Personal Assistent. In ieder geval hebben we kunnen bereiken wat we wilden, nl het registreren en controleren van al die “onduidelijke gewapende troepen”. Het gaat wel weer een redelijke klus worden om deze 3000 militairen, verspreid over Zuid-Soedan, persoonlijk te benaderen en te fotograferen, maar ach, je ziet op die manier nog eens wat van de wereld ;-)
Oh ja, die klompjes waren een schot in de roos (en of ik er niet nog meer had voor zijn vrienden).

Effin, een lekker druk weekje, . . . . . .

Voor de komende periode staan er geen verjaardagen in de agenda, maar tot mijn schrik zag ik wel dat ik wat gebeurtenissen ben vergeten.
Ron uit Harderwijk, nog van harte gefeliciteerd. Frank en Annemiek nog gefeliciteerd met jullie trouwdag. Marcel, 38 jaar worden doe je ook niet iedere dag, dus nogmaals vanaf deze kant.

Iedereen de groetjes en tot de volgende keer.